Baharın gelmeye başladığı ve insan ruhunda zihninde “bişeyler
yapmalıyım dışarıda hayat akarken evde tıkılı kalmamalıyım” baskısını
kurduğu şu günler…Hayatın gerçeğinin gören göz için çok şey anlattığı
günler. Doğanın dirildiği beraberinde insanı da bu  dirilişe mecbur
kıldığı günler. Hayatının hiçbir safhasında sinemayı kültürel bir
faaliyet kefesine koymayan beni sinemaya gitme zaruretiyle karşı
karşıya bırakan da buna benzer duygular olmuştu. Eee tabii bi de karımın isteği.

 120  filmin adı. Burada uzun uzadıya filmi anlatacak değilim. O işle iştigalim yok. “http://www.sacidu.net”>Sacidunun sahasına
girerek haddimi aşmak istemem. (Sacidudan bu filmle ilgili yorumunu en
kısa zamanda bekliyorum tabi izlerse J
Kökü mazide olan bir ati. İşin sırrı bu. Her geçen gün geçmişine
kendisine yabancılaşan yeni nesillere ibretlik bir öykü. Bugünlerde
söz konusu vatansa gerisi teferruattır diyenlerin yerine bu bilince
sahip olanları “vatan millet Sakarya edebiyatı” ve” hamaset” yapmakla
suçlayanlar prim yapar olmuş. Birileri de “ya felah-ı vatan” diyip
kitleleri ayağa kaldırmış ve boşalan yerlere oturacak kadar
bezirganlığa soyunmuştur. Başkaları bu duruşa farklı isimler vermiş
rant peşine düşmüş. Son yıllarda yükselen değer gibi dursa da her
geçen gün irtifa kaybeder olmuş. Eee havası boşalan balonun kaçınılmaz
sonu…
İşte bu film 120 yüreği anlatıyor. 120 bilinci. 120 aşkı. Sicili
kabarık iki günlük ABD tarihinin dev aynası ve zorlama yalan Hollywood
senaryolarının yerine  tarihi gerçekliğin anlatıldığı ” gömelim tarihe
desek seni sığmazsın” dedirtecek kadar destansı bir hadise. Teknoloji
marifeti Hollywood setlerinden ve efektlerinden uzak olması ise teknik
bakımdan eleştirilesi olsa da gerçeği yansıtması açısından alıp içine
çekici. Ve dizilince iki kol düzeninde ve hedefe kitlenince başlayan
eski ordu marşı.

”Ey şanlı ordu ey şanlı asker
Haydi Gazanfer umman-ı safter
Bir elde kalkan bir elde hançer
Serhadde doğru ey şanlı asker…” 

Kökü ezelde ve dalı ebedde bir sistemin, aşkına, vecdine,
diyalektiğine, estetiğine, irfanına, idrâkine sahip bir gençlikten
bahsederken ve “Kim var?” diye sorulunca, sağına ve soluna bakmadan
fert fert “ben varım! Benim olmadığım yerde kimse yoktur” diye haykıran
gençliğe seslenirken üstad necip fazıl, bu gençliğe aidiyet hissiyle
gönülden bağlı olan ben hicabımdan yüzüm kızarır da buradayım demeye dilim
varmaz.Baktıkça utandım utandıkça bakamadım. salonda yalnızca 10 kişi. Bu kor
yürekli 120 vatan evladı daha doğrusu çocuğu destan yazarken yaşıtları
diğer salonda recep ivedikleydi ki;  bu tablo her şeyi özetliyordu
sanırsam. İşte bu da filmde damlayan gurur gözyaşlarının hüzne
dönüşmesiydi çıkışta…
Güzel günler göreceğiz çocuklar güneşli güzel günler…
Ruhları şad olsun…

Günümüz insanının sorunsalı ya da dünyasının sorunlarla örülü olduğu düşünüldüğünde en büyük yanılgısı olan dünyasına gestaltçı bir yaklaşımla bakmanın pragmatik olduğu kanısını taşıyor ve olanca mukavetimle septik yanımı bastırıyorum.

Dışsal pekiştireçleri önemsememenin içsel başarının temelini oluşturduğu savını benimseyerek vakıalara bu nokta-ı nazardan bakıyor  ve filhakika davranışçı yaklaşımın klasik ya da operant çeşitlemesiyle   yıllarca pavlov ve köpeğiyle; skinner ve faresiyle dayatılan ezberi bozuyor; çalacak zilin salyalarımı akıtmaya yetmeyeceği bir şuura maschlov’un humanistik yaklaşımındaki piramidin en üstüne kendimi gerçekleştirmeye gidiyorum.

Davranışların değişiminde coğrafi çevreden ziyade davranışsal çevrenin etkisini göz önünde bulundurarak, algısal örğütleme yasasının öneminin ayırdımına vararak belleğimdeki izlerin birbirleriyle tutarlılığını ruhumda extreme tenakuzlar yaşamamak adına sağlamaya çalışıyorum.

Sözün özü hafıza-ı beşer nisyanla malul olsa da öğrenilen bilgilerin değişik durumlarda kullanılması ve olumlu transferlerin yapılıp geriye ket vurmanın zaruretini idrak ediyorum.

Bilmenin olmak olmadığını olmanın yaşamaktan geçtiğini bilsem de saadetin yegane gerçeğinin cahillik olduğunu erdemli olmasa da biliyorum

Ankara kışının sabah soğuğu. Hasrete, ayrılığa dair ne söylenmişse şiir, şarkı, türkü herbiri bir bir dilimin ucunda yanan yüreğimin kuytularını dağlamakta…

Susmalıyım çığlık atarcasına hem de. Hüznümde boğulmalıyım “elveda” yı duymadan “hayırlı yolculuklar” demeden el sallamalıyım. Yüzüne hele gözüne hiç bakmamalıyım; bilirim kendimi. yoksa…
Dayanamam gidişlere ayrılışlara kalakalışlara. Son dokunuş yerini son bakışa bırakıverir akreple yelkovan az sonra çalacak veda çanına yetişme kaygısıyla birbirini kovalarken…
Boyun bükülür de başını kaldırıp bakmak yürek işidir gidenin ardından. Kalakalırsın yalnızlığında, karışsan da kalabalıklara hep bir yanın yalnızdır diğer yanın hasretteyken. Yüzün hüznün yüzüdür ve ilerlerken gideceğin yeri bilmeksizin bilsen de umursamaksızın dilinden dökülüverir gözünden dökülemeyenler…

Son bir bakışla
Merhaba diyorum hasretine
Son gülüş anı hatırda kalan
Vuslat özlemindeki hayalin

Seninle başladı her şey
Gece kendi etrafımda dönmemle
Gündüz sana görünmemle oldu.
Ve mevsim hep bahardı
Seninle ilk, sensizken hep son…

Adrenalin hormonumun varlık delili
ve kalp atışlarımın ritm bozukluğu
ve umut etmenin en güzel yanı
ve hayal dünyamın vazgeçilmez sürgünü…

Yokluğunun gözyaşları
Mecutluğunun gamzelerisin
Uzaklığında bile fiziki mekanda
Ruhumun bamtelindesin.

Bana benim varlığımı tattıran
Sana sensizliği anlatamasam da
seni sensiz bırakacak
ve sana senden kalmayacak kadar
Benimsin, Miladımsın.

HAYIRLI YOLCULUKLAR MEHLİKAM
 

Mevsim normallerinin üstünde seyreden soğuklar.  Soğuk tanımını yapmanın yersiz, yaşamanın  bir kez daha düşünülesi olduğu  soğuklar… ağzından duman çıkarmanın benim için oyun olmaktan çıktığı soğuklar…saçları ıslatmanın kafada meydana gelecek olası don olaylarına neden olacak soğuklar…kan dolaşımının ya da dolanamayışının his kaybına mahal vereceği soğuklar…nihilist soğuklar…ankaranın  tek varlığı ayrıcalığı soğuğu…

İşte bu soğuk tek suçlu. Gölgesiz günlerdeyim. Ne önüme ne ardıma düşmüyor güneşin fukara tesellisi. gülünce güneşim somurtunca mehtabımsın. Gül ki; görünsün güneşim çıksın bulutların ardından ısıtsın ruhumu. Gül ki; gülsün tebessümünü bekleyen bu aciz yürek.
Yüreği kar tanesi sevgilim, nar çiçeği bakışlım geçmiş olsun… 

Dün öyle geçti bugün de böyle. Yarın da şöyle geçer. Geriye kaldı iki gün Onlar da şöyle ya da böyle geçer. Sonrası hafta sonu. İşte o hiç geçmesin…
Geçer geçer neler neler geçmedi ki?

İnsan doğar ve ölür. Hayat ya da yaşam denilen ve Aşık Veysel’in “iki kapılı han” diyerek en güzel tanımı getirdiği süreçte insanoğlunun farklı sosyal ve fiziksel mekanlarda aynı ortamı paylaştığı gönül erleri ki; paylaşımda gönüllülük esas olup menfaatin içeri girmesi namümkündür, çayın muhabbete bahane olmaktan ileri gitmediği  muhabbetler, ayrı geçen dakikaların ziyan sayıldığı zamanlar, olanın güzel olduğuna dair uzayıp giden mülahazalar vardır.

İşte bu cemiyetin vazgeçilmez ismi bizde FATMA ablamızdır. paskalya çöreğine tuzlu elazığ peyniri atacak kadar yenilikçi biri olmasının fevkinde peynir sevdalısı, bilinçli bir tüketicidir.
Islak keklerin yapımındaki maharet ve malzemeden çalmama gibi etik bir tutum ve hamuruna katılan sevgi mayasını karmak her yüreğin harcı değildir.
Soğuk Sivas’ın sımsıcacık bir gülüşüdür o.
Gürün’ü İstanbul Boğazı’na benzeten ilk ve tek kişi olmasının yanısıra bu benzetmeyle literatüre girmeye adaydır.
Suyun sıcaklığına rağmen kremanın erime noktasının yüksekliğinden ya da kalitesinden mütevellit  homojen bir karışım olamayan  neskafelerin bünyedeki bağımlılığı içindeki kafeinden midir yoksa sohbetin bamteline olan yatkınlığından mı? bilinse de bu sorunun yanıtı, vazgeçilemiyor bu tattan…
İnsan konduramıyor hastalığı, hüznü sevdiklerine.
yakışmıyor size de 
bir kahkaha boğar tüm hüznü …

Geçmiş olsun
Allah acil şfalar versin  

“İyiyim” demek adet olmuş gelenek görenek örf ve adetlerine günbegün yabancılaşan insanımızın dimağında. Belki de bir dil alışkanlığı ya da hamd etmenin bir tezahürü bilinçsizce kimbilir?

Ya da içgüveysinden hallice derler de benim buna anlam vermem sözkonusu kelimenin anlam yükünü çözmemle eş zamana denk düşer de taaccübümü gizleyememişimdir. Meğer  olağanüstü iyi bir hali anlatırmış. Benzetmedeki sanatkarane uslüp günümüz koşullarını göz önüne aldığımızda  divan edebiyatı şairlerini kıskandıracak derecede başarılıdır. Elbette bir de olaya diğer taraftan baktığımızda o cenahın ( kızın ailesinin) memnuniyeti ne seviyededir ve acaba kötü olduğunu anlatabilmek için bir benzetme durumunda benzetilen olabilir mi? Bir nevi kapalı teşbih edebiyat terminolojisindeki adıyla.

Kötüyüm elhamdülillah ibaresi tarafımca en çok benimsenenidir. Hem mevcut duruma realist bir yaklaşım hem de içinde bulunduğu duruma inanç boyutunda  şükür ve haksızlık lüksü olmadığının farkında oluş ifadesidir.

“Sizi gördüm daha iyi oldum” ifadesi genellikle aslı astarı olmayan  yalakalık yapmak için  ya da şaka amacıyla kullanılan her iki taraftan da gerçekle ilişkisi olmadığı bilinse de varmış gibi kabul edilen kabul edilemeyecek bir durumdur. Nadiren de olsa kişinin içinde bulunduğu halet-i ruhiyeden sıyrılmasına vesile olan insana söylediği daha doğru ifadeyle dilinden dökülüveren bir kelime grubudur.

“sağlığınıza duacıyım”  derken karşıdaki kişinin sizden daha üstün birisi olması ihtimali doğar, tabi  ” üstünlüğün takvada değil de sosyal statü ve rolde olduğunu düşündüğünüzde” Bu bir saygı ifadesidir zannımca ve yine gerçekle hiçbir bağlantısı yoktur. Kimse çok da yakını olmayan birinin ve o birinin herhangi bir sağlık problemi yoksa sağlığına duacı olmaz.

“İdare” cevabı samimi insanlar arasında en yaygın kullanılan ifadedir. İyi değilim ama kötü de değilim gibi bir ifade taşır. Kimilerince hala idarede misin? ampule geçemedin mi? diye gereksiz ve iğrenç bir espiriyle son bulur.

Nasılsınız? sorusuna sadece teşekkür etmek de neyin nesi diye aklımdan geçmiyor değil aslında. sorunun cevabı bu değil. tamam teşekkür et de nasıl olduğunu her ne kadar karşındakinin çoğunlukla umrunda olmasa da usulen sorduğu soruya nasıl olduğunu belirten bir ifadenin bulunduğu bir cevap ver.

En katlanmadığım şey ise “eeee daha daha nasılsınız?” sanki beklediği cevabı alamamış da alana kadar soracakmış izlenimi verir bana. Mevzuda iyi ve yeni açılımlar yapılamıyordur ve sohbet sıkışmış yeni bir yol, yeni bir ivme kazanması gerekiyordur. Ya birkaç kişinin aralarında bu “nasılsınız” sorusunu birbirlerine defalarca sanki permütasyon olasılık hesaplaması yapmak ister gibi gerçek mahiyetinden çıkarıp ” laf olsun, adettendir ya da kibarlık” adına sorması ve bununla sorunun  cevabının sanki kişiye göre değişmesinin mümkün olmadığının ispatlanması mı istenir?

Bu muhabbetin açarı, anahtarı olan ”Nasılsın ya da sınız”  öyle bir soru ki cevabı binlerce ama cevabı hiç bir zaman beklenilmeyen ya da önem arzetmeyen bir sorudur, soru kelimesidir. Sonunda da “Ya siz ya da senden naber” gibi muhatabına göre değişen bir soru sormak farzdır.

Bu soruya verilecek bir cevap da “iyi olmak için çaba sarfediyorum” dur ve bu çaba sonunda insan genelde kötü olur. en iyisi mi çaba sarfetmeye gerek yoktur ve her nasılsan öylesindir.

Ben mi? Kötüyüm elhamdülillah.

Ya siz?    

Memlekete kar gibi kar dün düştü. Karın yağışına insanların bu kadar sevinebileceği hiç aklıma gelmezdi doğrusu. Bir musibetin bin nasihatle bile kıyaslanamayacağı bir durum kanımca. Ben sevinmedim mi? Emin olun ben pek çoğunuzdan daha çok sevinmişimdir. Ama fark şu: İlk kez değil, bir kez daha…. Attım kendimi dışarı “yarın finalim var demeksizin” (lakin düşünmeksizin yapamadım ibn-i vakt olmak zor iş.şimdilerde carpe-diem deniyor buna). Bu sefer kar “romantik bir yürüyüşe” davet ediyordu. Ne karı ne de karımı kıramazdım ya….
Bir anda beynimde bergson fırtınası estı. Bir beyin sıçraması (şimdilerde flash back yaygın kullanımıyla) geçmişe gittim. Geçmişte bu kadar kalmak da neyin nesi…. Küçükken kar yağdı mı dışarıda kaymak için kızağa bile gerek kalmazdı; bir naylon torba neyine yetmiyo. çorapların içine sokulan pantolon paçaları, bere ya da kar meskesi ve belki de atkı. Donanım süper olmalıydı en azından evden çıkana kadar. İki nokta arasında sıcaklığın 0,5 derece oynadığı mütemadiyen dik yokuşlar. Kaymak ne de güzel olurdu. Adrenalin tavan. tabi o zaman hangi hormonun tavan yaptığını biliyor değiliz. Kayılarak inilen o yokuşu geri hiçbir teknolojik yardım almadan koşar adım çıkmak. çoğu zaman bidaha kaymak heyecanıyla yokuşun başına kadar sabredememek. yarım bırakılan zirve yolculukları belki o zamandan bizim sürünerek tırmanmalarımız ama zirveye varamayışımız. Zirveler belki de o zamandan beri ipotek altında. Eve dönüş yolunda bir umut. “Yarın tatil olsa” Umut etmek güzel şey aslında.

Kardan adam yapmak için sanatkar bir ruha hiç gerek duymadık (duyulsaydı eminim hep içimizde kalacaktı bir kardan adam imali) hiç estetik kaygılar gütmedik. Kardan adamların  makus talihiydi şişmanlık. İki kömür parçası ve bir havuç yeterli ona kardan adam diyebilmeye. Süpürgesi lüks, bere ve atkısı ise özverili bir arkadaş isterdi. Düğme tasarımı ise tamamen bir zevk işi.

Karda yürümek zevkini yaşamam uzun zaman almıştı. Ağabeylerimin çizmelerini giyme zamanının geçmesi gerekiyormuş demek ki. Onların çizmelerinde hakim olan mutlak delik prensibi hep ayağımın ıslanması ve sobada kurutulması çorapların.

Her kar yağışında evimizin önündeki sokak lambasından alamazdım gözümü.Hep onun altında olma hayalim basit ama imkansız. ya oradasındır ya hayalindesin…

Ya yürürken kayma ihtimali. İşte o çok korkutucu. Düşersen tek değil karizmanla birlikte; düşerse komik. Buzun üzerinde değişen insan yürüyüşleri, farklı figürler ve malum son. korkulanın başa gelmesi. O zamanlar reiki felsefesi yaygın değil miydi ne? Herkes düşmekten korkardı da düşerdi. Şimdi düşmüyorlar mı?

Karda sucuk keyfi “yapılmadan ölünmemesi gerekenler” listesinin başındadır. Ayak üstü pikniktir. Sucuklar mı kara kar mı sucuklara tad verir bilemem. Sucuk denilince yapılacak bir beyin fırtınasında ilk çağrışımdır kar karlanmayan zihnimde…

Memleketimin çam ağaçları gelin gibi süslenir tadına doyum olmaz manzaranın. yerli davos ya da orası yabancı kızılcahamam. Evlerin çatıları ağarmış alabildiğine ve bacalardan tüten duman da nesidir aş mı dert mi tüter acep? Dışarıdaki insan popülasyonuna bakıldığında 10-12 yaş aralığıdır bu havalarda.

Kimileri beyaz felaket de dese kar hiç felaketim olmadı benim. ama gördük ki onsuzluk bir felaket.

YAĞDIR MEVLAM KAR….

yeni yılın girmesi gibi bir hadisenin ömr-ü hayatınızda son kez coşku içerisinde yaşandığı ve hayat denilen bu yolda zamanın önemsizleştiği ruh halleri temenni ediyorum…

bugünün dünden bir farkı yok aynen yarının bugünden farkı olmayacağı gibi
bırakalım artık kendi adımıza bile olsa umut tacirliğini vade farksız peşin fiyatına mantığıyla ötelemeyi…nedir derdimiz diyecek oldum amma velakin insan yaradılışının sırrına ermek adına mı nedir hep kendine kendini dert eder amma seviyesi nisbetinde kimi çukurdur kimi ise eteklerinde yediverenlerin açtığı doruklarında karın kalkmadığı zirvedir. hep bir neden aranır bulunur da doğrusu. dövmek istediğiniz bir adamın gözünün üstünde kaşının olması ne de güzel ve geçerli bir nedendir kaşlarını aldırmamışsa kaçarı da yoktur sopa yemekten.
sadece tarih bilimi değildir sebep- sonuç ilişkisini önemseyen hayatın ta kendisidir bu ilke. amma velakin muvazene ister sebepleri ortaya koymaya. sebepse sebep umut etmeye bir milat bir dönüm noktası ne derseniz neyi uygun görürseniz. ne olursa olsun hangi vakitse vakit umut etme vaktidir.

umut etmek için saniyeler de yeter; yıla ne hacet.

11 kasım
 birçokları için sıradan birgün..pazar günü olması ise bir nebze değerli kılıyor yoğun yaşayan insanoğlunun hayatında bu günü. bir müze nöbeti günü ve vize haftası arefesi.psikolojik durum arife tarifin gereksizliği kadar aleni açık anlaşılır vahim ve belki de vehim sonuçlara gebe. sabah kalkılıp nöbete gidiyor olmanın geri adımları ve ders çalışacak olmanın adım atmaktaki yoğun düşünsel işlemler. her halükarda istikamet belli ve kaçınılmaz. müzenin rutin ve gereksiz işleri ve bence rutinler genelde gereksiz olanlardır aynen rutin insanların - ya da düz insanlar demek daha doğru - gereksizliği gibi. kahvaltı faslı - ki burada ki kasıt çaydır aslında ve yanında poğaça neden olmasındır. içimde birkaç umut zerresi. belki birçokları için sıradan bir gün olsa da bazıları için değerli bir pazar olsa da birileri için çok da sıradan değildir ve birileri çin o kadar da değerli olamaz.
ruhumun gurbet vakitlerinde inziva halindeyken yüreğim işte tam o sırada ………… kelimelerin kıfayetsiz olduğu andır bu an. evet bu magazin programı ismi falan değildir düpedüz pazar sürprizidir. 12-15 yaşı aralığını çoktan aşmış olan benin belki de hala önemsenmek isteyişimin ayyuka çıktığı tavan yaptığı şu günde 90. dakikada atılan golün heyecanını yaşayan benin lal olmasıdır da anlatmakdan ziyade yaşanılması şiddetle tavsiye edilenidir de bunun için etrafınızda olmazsa olmaz 4 adet abi abla ve bir adet karınız bulunmalıdır.
ne desem diye düşünmeye kalksam şimdi sabaha kavuşurum da şu cahilin teşekkür babındaki zevzekliğini mazur görün.

 evvela karım senden öğrendim bu sürpriz geleneğini bilsem de hayatın herdaim sürprizlere gebe olduğunu. iyi ki herdaim yanımdasın ve bugün de yanımdaydın çünkü sen yokken hep yarımım.
ya sen ayşegül abla zevk sahibisin vesselam.evvela hediyen için sağ ol. bu programdaki payın tartışılmaz tarafımdan. sensiz geçen saatler hep ziyan.
fatma abla hanım müdürüm :) siz bambaşkasınız. hediyeniz benim yüksel abi karşısındaki ezikliğimi giderdi.artıke başım dik. ne olduğunu söylemeyeceğim okuyanlar ve merak edenler araştırsın di mi :) hele o malzemeden kaçılmadan yapılmış en çok da fındıktan fıstıktan çok sevgi katılmış pasta üzerindeki gerek anlam gerekse stil olarak şaheser olan hepsi bir tarafa gözlerimi dolduran yazı işte o her şeyi özetliyordu. ah be yüksel abim gakkom soğuklarda seni görmek farz be abicim. o gülüşün yok mu adamın içini ısıtan.sensiz hep eksik abi ve diyorum ya boşluk bırakma hayat affetmez hep doldurur. yok abi böyle bişiy senin boşluğunu dolduracak bi başkası gelmemiştir gelmezzzzzzz de. aha bu kadar da kesin konuşuyorum. mehmet abi yok be her ne kadar yaş olarak abim olsan da kardeş demek istedim -tabi senin için de bi mahzuru yoksa :)- uykunu bölüp de sabahın o saatinde geldin ya daha ne diyim. varlığın yetiyo her zaman karizman. ha buldum endamın yeter. biraz daha vakitli gelip çayı yapsaydın daha bi hora geçerdi ya neyse allahtan daha ne isteyim.bu arada yeşil süpppper. ama karizmaya ağır abi çizgisine ters.

 ve hepinizi bir arada görmek o havayı teneffüs etmek………… saatten mi nedir ya da artık kendimi ifade noktasında sıkıntılar mı yaşıyorum bilemiyorum belki de bu aşırı ruh hallerimde yoğun yaşayıp yazamayışımdandır.
sözün bittiği yerdir.
evet iyi ki doğumuşumdur.
iyi ki varsınızdır.
işte bu da teşekkürün bile alaladeliğidir.