kendime kırılma lüksümden feragattir…
Mayıs 5, 2009
kırgınım karanlığa
tam alışmışken terketmesine.
yollara
hiç yoktan ayrılmasına.
kırgınım hayata
hep onikiden isabetine
karavanasızlığına, ıskalamayışına
kırgınım bahar yağmurlarına
yağdıramadan saçlarıma
ıslanamadan sudan çıkmışçasına
ve boğulamadan en sığ ve turkuaz kıyılarında
her defasında dağılan su birikintilerinin
takılan benimdir aslında
avcıların ağlarına
yem istemeksizin
ve yem olacağımı bilerekten
ve kendime kırılma lüksümden feragat ile…
Mayıs 5, 2009 at 11:01 pm
kırmak için yapmamışlardır, bilememişlerdir kırılacağını. kırılma hayata ve bahar yağmurlarına. karanlığa bilemem.
Mayıs 15, 2009 at 8:56 am
bir yanıyla uyuyor evet ama ben en çok kendime kırılıyorum hala bundan feragat edemiyorum ettiğim gün artık olmadığım gün olur biliyorum
Mayıs 15, 2009 at 9:28 am
kendine kırılma lüksünden feragat etmeyi hakeden insan pek azdır. Bunun için çok yollar denenmeli, olağanüstü empatiler kurulmalı. Br anlamda mum misali yanabilmelidir. Ben bu lüksten feragat ettiysem sen vazgeçeçmeyi hakedeli ve gideli çoooooooook olmalıydı….